X2Go

Projekt zapoczątkowali w 2006 roku Heinz-Markus Gräsing i Oleksandr Shneyder, którzy chcieli zestawu z cienkimi klientami dla szkół i biur bez ceny NoMachine. Fundamentem są biblioteki NX 3, które NoMachine wydało na GPL: nxagent uruchamia pulpit X na serwerze, nxproxy pakuje ruch, a własne części X2Go leżą na wierzchu. Wszystko idzie jednym połączeniem SSH, więc wystarczy zapora przepuszczająca port 22. Sesja żyje na serwerze: zamykasz klienta w pracy, otwierasz w domu i okna są tam, gdzie je zostawiono. Dźwięk, drukowanie i wspólny katalog domowy przez SSHFS idą w pakiecie.

Klient napisano w Qt i działa na Windows, macOS i Linuksie; po stronie serwera jest tylko Linux. Pięta achillesowa jest odziedziczona: nxagent opiera się na serwerze X z połowy lat dwutysięcznych, bez Composite i nowoczesnego RandR, więc GNOME Shell i inne pulpity wymagające kompozytora nie działają, a Xfce, MATE i LXDE chodzą bez problemu. Gdy NoMachine w 2013 roku porzuciło swoją wolną gałąź, X2Go i nx-libs projektu Arctica stały się tym, co utrzymuje ten kod przy życiu.