Szyfr VIC
Sowiecki szpiegowski szyfr „na papierze i ołówku", tak dobrze skonstruowany, że FBI odczytało go dopiero wtedy, gdy szpieg zbiegł i sam go wyjaśnił.
W 1953 roku brooklyński gazeciarz upuścił monetę, która pękła na dwoje. W wydrążonym nikielku znajdował się mikrofilm pokryty rzędami pięciocyfrowych grup. FBI pracowało nad nim cztery lata i nic nie wskórało. W 1957 roku agent KGB Reino Häyhänen przeszedł na stronę Amerykanów, wyjaśnił system i wskazał swojego przełożonego, co doprowadziło do aresztowania Rudolfa Abla.
Szyfr łączył kilka klasycznych technik: szachownicę rozdzielającą, zamieniającą litery na cyfry o zmiennej długości, strumień klucza uzyskiwany przez dodawanie łańcuchowe oraz dwa kolejne przestawienia, z których drugie celowo zaburzano. Każdy krok był dobrze znany osobno. Połączone i wykonywane ręcznie usuwały niemal wszystkie regularności statystyczne, na których opiera się analiza częstości.