Venona
Dowód, że dowodliwie niełamalny szyfr i tak się łamie, gdy ten, kto wytwarza materiał kluczowy, się spieszy.
Venona to amerykański projekt wywiadu sygnałowego, który od lutego 1943 roku zbierał i próbował odczytywać sowiecką korespondencję dyplomatyczną. Chroniły ją szyfry jednorazowe, które użyte poprawnie są matematycznie nie do złamania: klucz jest tak długi jak wiadomość, losowy i używany dokładnie raz. Zawiódł ostatni warunek. Pod presją wojny sowieckie biuro szyfrów powielało dziesiątki tysięcy stron bloków zamiast generować nowe, a dwie wiadomości zaszyfrowane tym samym kluczem nie są chronione w żaden sposób.
Meredith Gardner dokonał pierwszych przełamań w 1946 roku. Wśród zdobyczy byli Klaus Fuchs, Julius Rosenberg, Donald Maclean i długa lista kryptonimów, których przypisanie konkretnym osobom zajęło dziesięciolecia. Projekt trwał do 1980 roku, a odtajniono go dopiero w 1995; z setek tysięcy przechwyconych wiadomości odczytano kilka tysięcy, często we fragmentach. Błąd nie leżał w matematyce, lecz w zarządzaniu kluczami — ta sama diagnoza zgubiła później WEP i każdy ponownie użyty nonce.