Szyfr z kluczem jednorazowym
Jedyny szyfr o udowodnionej niełamliwości i jedyny, którego prawie nikomu nie chce się używać.
Klucz jest naprawdę losowy, co najmniej tak długi jak wiadomość i używany dokładnie raz; szyfrowanie to XOR tekstu jawnego z kluczem. Gilbert Vernam opatentował tę konstrukcję w 1917 roku, a Claude Shannon udowodnił w 1949 roku, że zapewnia ona doskonałą tajność — szyfrogram nie zdradza o tekście jawnym absolutnie nic poza jego długością.
Cena jest taka, że dostarczenie klucza jest dokładnie tak samo trudne jak dostarczenie samej wiadomości. A złamanie którejkolwiek z zasad wszystko rujnuje: Związek Radziecki użył ponownie kartek z kluczem w czasie II wojny światowej, co pozwoliło USA czytać tę korespondencję przez dekady w projekcie VENONA. Metoda przetrwała tam, gdzie wymagania są absolutne, a wolumen mały — klucze na papierze, kartach lub układach pamięci, niszczone po użyciu.