Typex

RAF rozpoczęło prace w 1934 r. pod kierunkiem komandora porucznika O. G. Lywooda, opierając się na komercyjnej Enigmie, i podjęło dwie decyzje, które odróżniły obie maszyny. Po pierwsze, pięć gniazd na wirniki, z których dwa pierwsze w ogóle się nie obracały, pełniąc rolę dodatkowej stałej warstwy mieszającej — mniej więcej odpowiednika łącznicy Enigmy, ale znacznie trudniejszego do odtworzenia. Po drugie, wirniki z pięcioma do siedmiu wycięć zamiast jednego, przez co obroty następowały nieregularnie i nie pojawiła się zgrabna struktura cykli, na której Rejewski oparł cały swój atak.

Ważniejsze okazało się usprawnienie praktyczne. Typex drukował wynik na gumowanej taśmie papierowej. Enigma wymagała jednego operatora do pisania, drugiego do odczytu lampek i trzeciego do nadawania, a każde przekazanie dawało kolejną okazję do stereotypowych sformułowań, którymi żył Bletchley Park.

Zbudowano ok. 12 000 egzemplarzy, służyły od 1937 r. do lat 50. Niemiecka B-Dienst nigdy ich nie odczytała i dość wcześnie dała za wygraną. Nazwanie Typexa niełamalnym byłoby jednak przesadą — reflektor wciąż tam był, więc i tutaj żadna litera nie mogła zaszyfrować się sama w siebie. Różnica polega na tym, że nikt nigdy nie skierował na ten problem organizacji wielkości Bletchley. Sam Bletchley zresztą przerobił maszyny Typex tak, by emulowały Enigmę, więc maszyna, której nie złamano, posłużyła do łamania.