Kod „dwa z pięciu"
Kod dziesiętny, w którym każda cyfra to pięć bitów z dokładnie dwiema jedynkami — zepsuj wzorzec, a maszyna wie, że coś poszło nie tak.
Dziesięć cyfr odpowiada dziesięciu sposobom wyboru dwóch jedynek spośród pięciu bitów. To ograniczenie jest sednem: każdy poprawny wzorzec ma dokładnie dwie jedynki, więc jeden bit przestawiony w złą stronę daje trzy jedynki albo jedną i błąd wychodzi od razu. Bitom nadano wagi tak, by dwie jedynki sumowały się do cyfry, z jednym wyjątkowym wzorcem dla zera.
Kod trafił tam, gdzie przełączanie było zawodne. Komputery przekaźnikowe Bella, a później IBM 7070 używały go do wychwytywania usterek w arytmetyce, a ten sam pomysł przetrwał w pocztowych kodach kreskowych. To kuzyn kodu biquinary, który robi to samo na siedmiu bitach zamiast pięciu, i członek rodziny kodów o stałej wadze — wzorców, które chronią się same, nosząc zawsze tyle samo jedynek.