Wzmacniacz momentu obrotowego

Koło cierne integratora mechanicznego daje poprawny kąt, ale ledwie jakąkolwiek siłę; z trudem ruszy wskazówkę, a co dopiero napędzi następną tarczę w łańcuchu. To jedno ograniczenie przez ponad pięćdziesiąt lat blokowało marzenie Kelvina o łączeniu integratorów w łańcuch w celu rozwiązywania równań różniczkowych. Wzmacniacz momentu je usunął. Zasada pochodzi z żeglarskiego kabestanu: bęben obracany silnikiem, wokół którego luźno leży taśma. Wejście — słaby obrót — lekko napina taśmę, tarcie o bęben daje duży moment, a wyjście wiernie śledzi kąt wejścia.

H.W. Nieman zbudował go w Bethlehem Steel w połowie lat 20., a Vannevar Bush zamontował parę takich wzmacniaczy przy każdym integratorze analizatora różniczkowego z 1931 roku — dzięki czemu łańcuch integratorów w końcu mógł napędzać się nawzajem. Ta sama sztuczka tkwiła w aparaturze kierowania ogniem i komputerach analogowych, aż przejęły je maszyny cyfrowe.