Komputer danych torpedowych

Mark 1 dostarczono w 1938 roku, a Mark 3 stał się standardem w całej amerykańskiej flocie okrętów podwodnych podczas II wojny światowej. Maszyna miała dwie współpracujące połowy. Position keeper stale aktualizował przypuszczalne położenie celu na podstawie szacowanego kursu i prędkości, więc rozwiązanie pozostawało aktualne w miarę upływu czasu. Angle solver przeliczał ten ciągle zmieniający się obraz na kąt żyroskopowy potrzebny torpedzie. Sześćset kilogramów krzywek, kół zębatych, mechanizmów różnicowych i serwosilników.

Sedno polegało na tym, że kąt przekazywano elektrycznie do torpedy, gdy jeszcze tkwiła w wyrzutni. Okręt nie musiał więc obracać się w stronę celu, żeby strzelić — decydująca przewaga: żadna inna flota nie miała w czasie wojny w pełni zintegrowanego rozwiązania tego rodzaju.

Ironia polega na tym, że słabym ogniwem był drugi koniec. Torpeda Mark 14 szła o około trzy metry za głęboko i miała magnetyczny zapalnik, który odpalał za wcześnie albo wcale. Przez dwa lata Bureau of Ordnance winiło za to celność załóg — na podstawie rozwiązań strzeleckich, które maszyna liczyła poprawnie przez cały czas.