Model trójstronny (three-party model)
Sieć kartowa, w której jedna firma jest jednocześnie wydawcą, agentem rozliczeniowym i siecią, więc stronami pozostają tylko posiadacz karty, sprzedawca i sieć.
Diners Club, uruchomiony w 1950 roku, i American Express, który poszedł w jego ślady w 1958, zbudowały swoje karty właśnie tak. Firma wydawała kartę, pozyskiwała restaurację, przyjmowała transakcję i wysyłała rachunek. Nazywa się to też zamkniętą pętlą (closed loop): pieniądze nigdy nie opuszczają ksiąg firmy. Zaletą jest pełna kontrola nad danymi i cenami, a Amex przez dziesięciolecia pobierał od sprzedawców zauważalnie więcej, argumentując, że jego klienci wydają więcej.
Wadą jest konieczność pozyskiwania każdego sprzedawcy z osobna, podczas gdy Visa i Mastercard zlecają tę pracę tysiącom banków. Od tamtej pory granica się zatarła. Gdy w 2004 roku sądy USA potwierdziły, że Visa i Mastercard nie mogą zakazać bankom członkowskim wydawania kart konkurencji, zarówno Amex, jak i Discover zaczęły licencjonować karty przez banki, a w wielu krajach akceptację obsługują lokalni partnerzy.