Model czterostronny
Architektura stojąca za Visą i Mastercardem: posiadacz karty, sprzedawca, wydawca i acquirer, a pośrodku sieć kartowa jako regulamin i przełącznik.
Posiadacz karty ma do czynienia ze swoim bankiem (wydawcą), sprzedawca ze swoim (acquirerem), a oba banki nie muszą się nigdy poznać. Sieć nie prowadzi żadnych kont. Pisze zasady, kieruje autoryzacje, rozlicza banki między sobą i pobiera opłatę za fatygę. Model ukształtował się w 1966 roku, gdy Bank of America zaczął licencjonować BankAmericard innym bankom, a konkurencyjna grupa banków założyła Interbank, późniejszy Mastercard.
Alternatywą jest model trójstronny, czyli zamknięty obieg, w którym sieć sama wydaje karty i obsługuje sprzedawców. Tak zbudowano American Express i Diners Club. Daje to pełną kontrolę nad cenami, ale utrudnia wzrost, bo kartę trzeba sprzedać każdemu klientowi osobno. W modelu czterostronnym banki potrzebują ceny między sobą, a tą ceną jest interchange.