Nasycenie taśmy (tape saturation)
Miękkie zniekształcenie, które daje taśma magnetyczna, gdy dostanie więcej sygnału, niż jest w stanie przyjąć — techniczne ograniczenie, które stało się pożądanym brzmieniem.
Taśmę można namagnesować tylko do pewnego stopnia. Gdy poziom zbliża się do pułapu, krzywa przenoszenia wygina się stopniowo zamiast uderzać w twardy próg, więc szczyty są ściskane, a dodawane są harmoniczne nieparzyste, głównie trzecia. Efekt przypomina powolny kompresor z odrobiną przesteru. Realizatorzy nauczyli się celowo „przycisnąć taśmę” na perkusji i basie, gdzie brzmiało to gęściej i cieplej.
Nagranie cyfrowe nie ma takiego pułapu, tylko ścianę na 0 dBFS, na której klipowanie brzmi paskudnie. Stąd tłok na rynku wtyczek emulujących taśmę, które naśladują też wow i flutter, szum oraz podbicie basu zwane head bump. Dobre stosują oversampling, bo inaczej dodane harmoniczne zawijają się w dół jako aliasing.