Przestrzeń stycznych
Lokalny układ współrzędnych na powierzchni — styczna, bitangens i normalna — w którym zapisuje się mapy normalnych, by działały niezależnie od obrotu powierzchni.
Mapa normalnych zapisana w przestrzeni świata działa tylko dla jednej orientacji. Jeśli zapisać kierunki względem powierzchni — z wzdłuż normalnej, x i y wzdłuż osi u i v tekstury — tę samą mapę można nakleić na powierzchnię zakrzywioną, obróconą lub animowaną, a ona nadal będzie wskazywać „we właściwą stronę”. Dominujący niebieski odcień mapy normalnych to właśnie wektor (0,0,1): prosto na zewnątrz.
Bazę nazywa się TBN od trzech osi i wylicza dla każdego wierzchołka z gradientów pozycji i współrzędnych UV. Pułapką jest skrętność: odbite UV odwracają bitangens, a gdy zapomni się o znaku, wzdłuż linii odbicia pojawia się szew. Pojęcie wzięto wprost z przestrzeni stycznej geometrii różniczkowej, gdzie oznacza wszystkie wektory styczne w punkcie.