Syntezator
Instrument, który buduje dźwięk od zera za pomocą elektroniki, zamiast odtwarzać lub wzmacniać coś, co samo już hałasuje.
RCA Mark II z 1957 roku zajmował całe pomieszczenie w ośrodku Columbia–Princeton i był programowany taśmą dziurkowaną. Praktyczny przełom nastąpił w 1964 roku, gdy Robert Moog i Don Buchla niezależnie zbudowali systemy modułowe, w których oscylatory, filtry i wzmacniacze łączono kablami i sterowano napięciem. Minimoog z 1970 roku zaszył to połączenie na stałe i zmieścił się na scenie. Prophet-5 w 1978 roku dodał mikroprocesor pamiętający brzmienia, a DX7 w 1983 roku poszedł w pełni w cyfrę.
Metody syntezy bywają różne — subtraktywna, FM, tablicowa, sampling, modelowanie fizyczne — ale cegiełki te same: źródło dźwięku, coś kształtującego barwę i obwiednia kształtująca ją w czasie. Od końca lat dziewięćdziesiątych większość syntezatorów to oprogramowanie w DAW, a analogowe przetrwały jako drogi wariant.