Śledzenie sfer (sphere tracing)
Sposób śledzenia promieni względem powierzchni niejawnych, polegający na przesuwaniu się dokładnie o tyle, na ile pozwala pole odległości.
Gdy powierzchnię opisuje pole odległości (SDF) — funkcja zwracająca dla dowolnego punktu odległość do najbliższej powierzchni — promień można śledzić bez rozwiązywania jakichkolwiek równań. W każdym kroku pytasz pole, jak daleko jest powierzchnia, i skaczesz dokładnie o tyle. Ponieważ ta odległość jest najkrótsza w każdym kierunku, krok nigdy nie przeskoczy przez powierzchnię. Zbliżasz się asymptotycznie, aż odległość stanie się pomijalna.
Metodę sformułował John C. Hart w 1996 roku, właśnie z myślą o powierzchniach niejawnych. Leży u podstaw współczesnego renderowania SDF: produkcji demosceny o rozmiarze 64 kB, Shadertoya, funkcji odległości Inigo Quilesa i Dreams od Media Molecule. W porównaniu z naiwnym raymarchingiem o stałym kroku jest zarazem szybsza i dokładna — ale tylko tak, jak dokładne jest samo pole odległości.