Raymarching
Technika renderowania 3D, w której kamera „idzie” przez przestrzeń małymi krokami, aż trafi na powierzchnię — na tyle zwarta, że mieści się w maleńkim shaderze.
Raymarching renderuje sceny 3D bez przechowywania wielokątów ani skomplikowanej geometrii. Obiekty opisuje się matematycznie, a algorytm dla każdego piksela robi kroki od kamery, sprawdzając odległość do najbliższej powierzchni, aż w coś trafi albo zajdzie dość daleko, by uznać, że chybił. Pozwala to na szalenie złożone fraktale, efekty wolumetryczne i niemożliwe geometrie — wszystko w kilkuset bajtach kodu shadera. Technika spopularyzowała się w demosceni około 2000 roku jako sposób na wizualnie złożone światy bez narzutu wielokątów tradycyjnego 3D.