SMAA
Antyaliasing w postprocessingu, który morfologicznie odczytuje wzory krawędzi obrazu i je zmiękcza — jakość lepsza niż FXAA przy niskim koszcie.
Subpixel Morphological Anti-Aliasing przedstawili w latach 2011–2012 Jorge Jimenez i współpracownicy, rozwijając MLAA (Reshetov, 2009). Zamiast supersamplingu, jak w MSAA, wyszukuje schodkowe krawędzie w gotowym obrazie, klasyfikuje ich kształt i blenduje piksele wzdłuż nich. Wynik jest ostrzejszy niż FXAA i dobrze współgra z deferred renderingiem, w którym MSAA jest drogie.
SMAA występuje w kilku trybach, od czystego postprocessingu po warianty uwzględniające informacje czasowe między klatkami, by tłumić migotanie. W latach 2010. stał się częstą opcją w menu graficznych.