SIGABA

Decydującą słabością Enigmy nie było okablowanie wirników, lecz ich ruch: przesuwały się równie regularnie jak cyfry w liczniku kilometrów, i właśnie ta regularność dawała kryptoanalizie punkt zaczepienia. William Friedman i Frank Rowlett wyeliminowali ją konstrukcyjnie. SIGABA miała trzy zestawy po pięć wirników — pięć szyfrujących na torze sygnału, pięć sterujących i pięć indeksujących, których jedynym zadaniem było zdecydować, które wirniki szyfrujące przesuną się przy następnym naciśnięciu klawisza. Przesuwał się od jednego do czterech, według wzoru niemożliwego do odgadnięcia z zewnątrz.

Maszyna weszła do służby w 1940 roku jako M-134-C w armii oraz CSP-889 czyli ECM Mark II w marynarce, zbudowano około dziesięciu tysięcy egzemplarzy. W czasie wojny nie odnotowano żadnego złamania, ani niemieckiego, ani japońskiego. Ceną były waga i komplikacja: czterdzieści pięć kilogramów precyzyjnej mechaniki uniemożliwiało użycie na poziomie batalionu, gdzie łączność szła zamiast tego przez znacznie prostszy M-209 Hagelina — który Niemcy czytali.

SIGABA pozostawała tajna długo po tym, jak Enigma stała się popularną historią; szczegóły konstrukcji ujawniono dopiero w latach 90. Jest więc zarazem najskuteczniejszą maszyną szyfrującą wojny i tą, o której napisano najmniej.