Short Code

John Mauchly zaproponował w 1949 roku notację, w której wyrażenia matematyczne zapisuje się mniej więcej tak jak w podręczniku, a następnie reprezentuje jako pary znaków interpretowane przez maszynę w trakcie działania. William Schmitt zaimplementował ją na BINAC-u tego samego roku i przebudował dla UNIVAC-a I w 1950. Jedno słowo mieściło sześć operacji po dwa znaki — 07 oznaczało plus, 03 znak równości, i tak dalej przez tabelę obejmującą typowe funkcje. Pierwiastek kwadratowy i wartość bezwzględna stały się kodami, a nie podprogramami, które trzeba było pisać samemu.

To nie był kompilator, a różnica ma znaczenie. Programista nadal tłumaczył wzór na pary liczb ręcznie, z tabelą pod łokciem; maszyna uruchamiała interpreter dekodujący pary jedna po drugiej w trakcie wykonania. Koszt: mniej więcej pięćdziesiąt razy wolniej niż ręcznie napisany kod maszynowy, co było sporym wymaganiem wobec instytucji, która zapłaciła za UNIVAC-a milion dolarów.

Mimo to Short Code to pierwsza notacja ponad kodem maszynowym, która faktycznie działała na komputerze. Plankalkül był wcześniejszy i znacznie bardziej wyrafinowany, ale do 1972 roku leżał nieopublikowany w szufladzie. Kolejnym krokiem był A-0 Grace Hopper z 1952 roku, który zautomatyzował samo tłumaczenie — i dlatego zwykle uchodzi za pierwszy kompilator.