Ścieżka serwo
Informacja o położeniu wypalona na talerzu, którą odczytuje siłownik głowicy, by utrzymać się pośrodku ścieżki danych.
Bez punktu odniesienia głowica nie wie, gdzie jest, gdy ścieżki zwężają się poniżej tysięcznej milimetra. Wczesne dyski poświęcały całą powierzchnię talerza na dedykowane serwo; współczesne używają wbudowanego serwo, z maleńkimi klinami serwo wciśniętymi między sektory danych na całym obrocie. Głowica odczytuje je tysiące razy na sekundę, a pętla regulacji koryguje błąd położenia w czasie rzeczywistym.
Wzorzec serwo zapisuje się tylko raz w fabryce, za pomocą servo track writera, albo robi to sam dysk (self-servo-write). Dysk nigdy nie może go nadpisać — dlatego formatowanie niskopoziomowe współczesnego dysku nie tworzy już ścieżek, a jedynie zeruje dane. Ścieżki serwo umożliwiły pozycjonowanie w pętli zamkniętej za pomocą cewki drgającej, gdy gęstość zapisu prześcignęła silniki krokowe działające w pętli otwartej.