Półjawna metoda Eulera
Prosty całkator, który najpierw aktualizuje prędkość, a potem używa nowej prędkości do zmiany pozycji — drobna zmiana, dzięki której jest znacznie stabilniejszy od zwykłej metody Eulera.
Jawna metoda Eulera (w przód) liczy zmianę pozycji ze starej prędkości, a zmianę prędkości ze starego przyspieszenia. Traci przy tym energię numerycznie: sprężyna lub orbita nieubłaganie narasta i w końcu „wybucha”. Półjawna metoda Eulera — zwana też symplektyczną lub Eulera-Cromera — po prostu zamienia kolejność: najpierw aktualizuje prędkość, potem używa jej do wyliczenia pozycji.
Ta jednolinijkowa zamiana czyni metodę symplektyczną: zachowuje energię średnio, zamiast dryfować, więc układ sprężyn oscyluje stabilnie godzinami. Wciąż jest tylko pierwszego rzędu, ale tania i odporna, dlatego to domyślny całkator w większości silników fizyki gier. Dla większej dokładności sięga się po Verleta lub RK4. Zakłada się stały krok czasowy — zmienne dt psuje stabilność.