Kod samosynchronizujący
Kodowanie, które niesie własny zegar w strumieniu danych, dzięki czemu odbiorca odzyskuje taktowanie bez osobnej linii zegarowej.
Nośniki magnetyczne zapisują wyłącznie przejścia strumienia — żadna linia zegara nie jedzie razem z danymi. Kod samosynchronizujący gwarantuje przejścia dostatecznie często, by pętla fazowa (PLL) czytnika nie gubiła rytmu. FM umieszcza przejście zegarowe na granicy każdej komórki bitowej; MFM i RLL luzują tę zasadę, by zyskać gęstość, ale nadal ograniczają liczbę kolejnych komórek bez przejścia. Na tej samej idei opiera się kodowanie Manchester w Ethernecie. Bez samosynchronizacji długi ciąg identycznych bitów rozjeżdżałby taktowanie czytnika, aż ten zacząłby się mylić w liczeniu.