Kodowanie FM (pojedyncza gęstość)
Najstarsze kodowanie dysków magnetycznych, w którym każda komórka bitu zaczyna się impulsem zegarowym — kosztem połowy gęstości.
Schemat umieszcza przejście zegarowe na początku każdej komórki bitu i dodatkowe przejście w środku dla jedynki. Połowa wszystkich przejść strumienia to więc czysty zegar bez informacji, i właśnie dlatego mówi się o „pojedynczej gęstości” — mieści się połowa tego co w MFM. IBM używał go na swoich 8-calowych dyskietkach około 1971 roku.
Zaletą było to, że sygnał jest samotaktujący i łatwy do zdekodowania prostą elektroniką. Wada wyszła na jaw, gdy tylko MFM pokazało, że większość impulsów zegarowych można pominąć, i FM zniknęło z nowych konstrukcji pod koniec lat 70.