Zapis gry
Zapisanie dokładnie tyle stanu świata gry, by móc go później odtworzyć — i ani bajta więcej.
Zanim kartridże dostały pamięć, gracz dostawał hasło kodujące postępy; słynnym przykładem jest Metroid (1986). Północnoamerykańska wersja The Legend of Zelda na NES miała zamiast tego baterię podtrzymującą małą pamięć SRAM. Zasada się nie zmieniła: nie zrzuca się całej pamięci, tylko serializuje to, co różni się od stanu początkowego poziomu — które drzwi są otwarte, co jest w ekwipunku, gdzie stoi gracz.
Najtrudniejsze przychodzi potem. Każda łatka dodająca pole musi nadal wczytywać stare zapisy, więc formaty się wersjonuje i migruje dokładnie jak bazę danych. Zapis w dowolnym miejscu wymaga, by cały stan dał się serializować, dlatego wiele gier poprzestaje na punktach kontrolnych. A zawsze znajdą się gracze zapisujący przed każdym rzutem kością i wczytujący, gdy szczęście się odwróci.