Pokoje i korytarze
Klasyczny przepis na generowanie lochów: rozrzuć nienakładające się prostokątne pokoje, a potem połącz je korytarzami.
Rogue (1980) robił w zasadzie to samo na terminalu 80×24 i do dziś jest to domyślny model myślowy poziomów w roguelike’ach. Umieszczasz kilka pokoi bez nakładania, wybierasz, które połączyć — często przez drzewo rozpinające lub podział BSP — i wykuwasz między nimi korytarze w kształcie litery L. Proste, czytelne i łatwo zagwarantować, że wszystko pozostanie połączone.
Wada to pewna kanciasta jednostajność: same pudełka i korytarze. Dlatego późniejsze generatory nakładają na to automaty komórkowe, błądzenie pijaka albo wave function collapse, by uzyskać jaskinie i organiczne kształty. Podstawowy przepis i tak przetrwał, bo niemal nigdy nie daje poziomu, którego nie da się przejść.