Renderowanie portalowe
Podział świata na pomieszczenia połączone „portalami” we framugach i rysowanie tylko tego, co widać przez portale faktycznie widziane przez kamerę.
Scena jest podzielona na komórki (pomieszczenia), które sąsiadują ze sobą przez portale — wielokąty w otworach między nimi. Renderowanie zaczyna się w komórce kamery i przechodzi rekurencyjnie przez każdy widoczny portal, przycinając ostrosłup widzenia do jego obrysu. Jeśli drzwi wypadają poza ekranem, pomieszczenie za nimi nie jest w ogóle odwiedzane.
Metoda jest dokładna i pasowała do gęstych wnętrz połowy lat 90.: Descent (1995) zbudował całą geometrię z połączonych komórek, a silniki takie jak Unreal i Prey używały portali do określania widoczności. W otwartych scenach plenerowych, gdzie wszystko widzi wszystko, daje niewiele.