Kodowanie fazowe (PE)
Samotaktujący schemat zapisu na taśmie, w którym każdy bit to przejście fazy w środku komórki — standard 1600 bpi na półcalowej taśmie dziewięciościeżkowej.
PE (w istocie kod Manchester) umieszcza przejście w środku każdej komórki bitowej; jego kierunek decyduje o tym, czy to jedynka, czy zero. Ponieważ każdy bit niesie przejście, kod jest samotaktujący, w przeciwieństwie do NRZI przy 800 bpi, który polegał na osobnym zegarze i gubił się na długich seriach zer. IBM wprowadził PE przy 1600 bpi około 1968 roku. Z kolei jego miejsce zajął GCR przy 6250 bpi.