Dithering uporządkowany
Metoda ditheringu, w której zaokrąglenie każdego piksela rozstrzyga stała macierz progów, a nie przenoszenie błędu dalej; daje charakterystyczny, krzyżykowy wygląd.
Dithering uporządkowany kafelkuje obraz niewielką macierzą progów — zwykle macierzą Bayera — i porównuje wartość każdego piksela z progiem w jego pozycji. Powyżej progu stawia się jasny punkt, poniżej ciemny; ich suma oszukuje oko, które widzi więcej odcieni, niż mieści paleta. W odróżnieniu od Floyda–Steinberga i innego ditheringu, który przekazuje błąd kwantyzacji sąsiednim pikselom, metoda jest bezstanowa: każdy piksel zależy wyłącznie od swoich współrzędnych.
Dzięki temu jest szybka, banalnie równoległa i w pełni powtarzalna — ta sama macierz daje ten sam wzór w każdej klatce, bez migotania. Ceną jest oczywista faktura kratki lub szachownicy, estetyka lat 80., która z czasem stała się świadomym stylem. Współczesne shadery używają jej do taniej przezroczystości przez alpha test, do rozbijania bandingu w gładkich gradientach oraz do dymu i cieni, gdzie prawdziwa wartość alfa byłaby zbyt droga.