Mathematical Tables Project
Amerykański program walki z bezrobociem, który zatrudnił 450 osób do liczenia ręcznego i stał się największą ludzką maszyną obliczeniową XX wieku.
Zaczęło się w 1938 roku w Nowym Jorku w ramach Works Progress Administration; administracyjnie kierował Arnold Lowan, merytorycznie Gertrude Blanch. Pracownicy byli bezrobotnymi z czasów Wielkiego Kryzysu, w większości bez matematyki poza czterema działaniami. Blanch podzieliła ich według tego, co faktycznie umieli: grupa, która potrafiła dodawać, grupa, która potrafiła odejmować, i osobne procedury dla liczb ujemnych, bo nie każdy dawał sobie z nimi radę. Schematy obliczeń zaprojektowano tak, by każdy krok był jedną operacją, a błąd zaburzał wzór tabeli, więc było go widać.
Efektem było 28 tomów tablic oraz zlecone prace dla balistyków i dla Projektu Manhattan. W 1948 roku zespół przeniesiono do National Bureau of Standards, a jego następca wydał w 1964 roku Handbook of Mathematical Functions — Abramowitz i Stegun, przez dziesięciolecia najczęściej cytowane dzieło całej nauki. Nasuwa się oczywista uwaga: podział pracy wymyślony przez de Prony’ego w 1791 roku skalowano tu do 450 osób, a dekadę później zastąpiła go jedna maszyna w jednym pokoju.