Gaspard de Prony

Rewolucja wprowadziła miary dziesiętne, więc Francja potrzebowała zupełnie nowych tablic logarytmicznych i trygonometrycznych. W 1791 roku zadanie trafiło do de Pronyego w Bureau du Cadastre, który stanął przed pracą na kilkadziesiąt lat. Rozwiązanie wziął z Bogactwa narodów: podzielić obliczenia tak, jak Smith podzielił fabrykę szpilek. Na górze garstka wybitnych matematyków dobierających wzory. Pośrodku siedmiu czy ośmiu rachmistrzów zamieniających wzory w schematy różnicowe. Na dole sześćdziesiąt do osiemdziesięciu osób, którym nie mówiono, co liczą, i które tylko dodawały i odejmowały.

Według trwałej wersji opowieści wielu z dolnego szczebla było bezrobotnymi fryzjerami, bo rewolucja pozbawiła ich klienteli. Wynik zajął dziewiętnaście foliałów rękopisu i nigdy nie został w całości wydrukowany. Babbage widział je w Paryżu i wyciągnął wniosek, który czyni de Pronyego prehistorią, a nie przypisem: jeśli praca dolnego szczebla jest na tyle mechaniczna, że nie wymaga rozumienia zadania, może ją wykonać maszyna.