ImageText i PolyText
Dwa sposoby rysowania tekstu czcionkami serwera w X11: z tłem albo bez.
PolyText8 i PolyText16 rysują tylko piksele pierwszego planu każdego glifu i resztę zostawiają w spokoju, jak tusz na tym, co już leży na kartce. Jedno żądanie może zawierać kilka fragmentów tekstu z przesunięciami poziomymi i zmianami czcionki, co wystawia XDrawText; XDrawString to przypadek prosty. ImageText8 i ImageText16 najpierw wypełniają prostokąt kolorem tła GC, a dopiero na nim rysują glify. Funkcja i styl wypełnienia GC są ignorowane, a jedno żądanie mieści najwyżej 255 znaków.
ImageText powstał z myślą o terminalach: xterm może nadpisać komórkę znaku bez uprzedniego wymazywania i unika migotania. Warianty 16-bitowe istniały dla chińskich i japońskich czcionek z ponad 256 glifami. Oba opierają się na czcionkach rdzeniowych, które serwer ładuje ze swojej ścieżki i nazywa w XLFD, bez antyaliasingu. Xft i XRender przeniosły potem rysowanie tekstu do klienta i nowoczesne programy nie używają żadnego z nich.