Xft

Przez pierwsze piętnaście lat istnienia X11 czcionki mieszkały na serwerze, nazywano je w XLFD i były w większości bitmapowe. Xft odwrócił ten układ. Aplikacja sama wczytuje pliki TrueType i OpenType przez FreeType, rasteryzuje glify z antyaliasingiem lub renderowaniem podpikselowym i wysyła gotowe obrazy do serwera przez rozszerzenie Render. Wybór pliku to zadanie fontconfiga, który pojawił się w 2002 roku i rozumie zapytania w rodzaju „bezszeryfowa z cyrylicą”.

Różnicę było widać od razu. KDE i GTK przeszły na Xft na początku XXI wieku i postrzępione menu, dotąd znak firmowy linuksowego pulpitu, zniknęły w ciągu kilku lat. Ceną była nieco mniej elegancka przezroczystość sieciowa X: czcionki musiały teraz istnieć tam, gdzie program działa, a nie tam, gdzie siedzi użytkownik.