IBM Proprinter

Pojawiła się w 1985 roku jako dziewięciopinowa maszyna drukująca około 200 znaków na sekundę. Technicznie nic wyjątkowego, ale konstrukcja stała się podręcznikowym przykładem design for assembly: części wsuwano w siebie pionowo, zatrzaski zastąpiły śruby i wiązki kabli, a liczba elementów była mniej niż o połowę mniejsza niż u konkurencji. Całą drukarkę mógł zmontować robot, a ludzki montaż trwał minuty, nie pół godziny.

Drugim dziedzictwem były kody escape. Skoro ESC/P Epsona był już standardem branżowym, zestaw poleceń Proprintera stał się drugim, i przez dekadę każda warta zakupu drukarka igłowa miała w menu pozycje „Epson” i „IBM”. Wybór złej emulacji dawał o sobie znać natychmiast: zamiast tekstu strona zapełniała się sekwencjami escape.