Rdzenie heterogeniczne
Konstrukcja procesora, w której na jednym układzie znajdują się rdzenie różnych typów o różnych zaletach — zwykle kilka dużych rdzeni wydajnych i kilka małych energooszczędnych. Planista umieszcza każde zadanie na najbardziej odpowiednim typie rdzenia. Dziś standard w niemal wszystkich procesorach, od mobilnych po stacjonarne.
Zasada: zamiast wielu identycznych rdzeni (homogenicznych) miesza się typy, by połączyć zalety — duże rdzenie do zadań wrażliwych na opóźnienia i ciężkich, małe do pracy w tle, równoległej przepustowości i bezczynności (najmniejsze zużycie energii). Przykłady: ARM big.LITTLE (urządzenia mobilne), Intel P-core + E-core (od Alder Lake), serie M Apple’a (Performance + Efficiency). Przyczyna: dark silicon (brakuje mocy, by zasilać wszystko naraz na pełnych obrotach) oraz potrzeba i długiej pracy na baterii, i szczytowej wydajności. Wyzwanie: planista musi zdecydować, który wątek gdzie trafi (wątek w tle na dużym rdzeniu marnuje energię, wątek gry na małym traci wydajność), co wymaga pomocy sprzętu (Thread Director Intela). Wyznacznik trendu we współczesnych procesorach. Powiązane z big.LITTLE i Thread Director.