George Boole

Syn szewca z Lincoln był w dużej mierze samoukiem i został profesorem w Cork, nie mając nigdy dyplomu. W The Mathematical Analysis of Logic (1847) i An Investigation of the Laws of Thought (1854) pokazał, że zdania logiczne można traktować jak algebrę: zmienne przyjmują wartość 1 lub 0, działania to „i”, „lub” oraz „nie”, a reguły zamieniają wnioskowanie w arytmetykę. Motywem była filozofia — chciał opisać prawa myślenia, a nie coś zbudować.

Zmarł w 1864 roku w wieku 49 lat, po tym jak przeszedł pieszo pięć kilometrów w ulewnym deszczu na wykład i wygłosił go w mokrym ubraniu. Według uporczywej legendy żona pogorszyła zapalenie płuc, owijając go w mokre koce, wychodząc z założenia, że lekarstwo powinno przypominać przyczynę.

Przez 83 lata algebra Boole'a pozostawała sprawą logików. Dopiero praca magisterska Claude'a Shannona z 1937 roku zauważyła, że styk przekaźnika — zamknięty albo otwarty — zachowuje się dokładnie jak zmienna boolowska: połączenie szeregowe to „i”, równoległe to „lub”. Wiktoriańska logika stała się w ten sposób regułą kreślarską każdego układu cyfrowego.