Fuzz (efekt gitarowy)
Efekt gitarowy, który obcina sygnał tak mocno, że przebieg staje się niemal prostokątny — usterka techniczna, która stała się gatunkiem.
Zaczęło się od zepsutego kanału w stole mikserskim. Gdy w 1961 roku Grady Martin nagrywał solo basowe do „Don't Worry” Marty'ego Robbinsa, brzmiało ono jak rozdarte, a wytwórnia je zostawiła. Gibson zamienił usterkę w produkt: Maestro FZ-1 Fuzz-Tone z 1962 roku, który sprzedawał się słabo, dopóki Keith Richards nie użył go w „(I Can't Get No) Satisfaction” w 1965 roku — wtedy zapasy wyprzedano w kilka tygodni.
Od środka fuzz to dwa lub trzy stopnie tranzystorowe sterowane daleko ponad ich możliwości, więc szczyty zostają ścięte. Fuzz Face firmy Arbiter z 1966 roku używał tranzystorów germanowych, które brzmią inaczej w zależności od temperatury w pomieszczeniu — cechę tę entuzjaści nazywają charakterem. Electro-Harmonix Big Muff z 1969 roku wymienił część kapryśności na sustain.