Efekt podłogowy
Małe pudełko na podłodze z przełącznikiem nożnym, wejściem i wyjściem — forma, w jakiej efekty gitarowe żyją od lat 60.
Gitarzysta ma zajęte ręce, więc efekt musi się włączać stopą. Pierwszym komercyjnym hitem był Maestro Fuzz-Tone z 1962 roku, a reszta dekady przyniosła wah, fuzz i vibrato w tej samej formie. Kompaktowa seria Bossa z 1977 roku ujednoliciła rozmiar, zasilanie 9 V z minusem na centralnym pinie oraz duży przycisk, który wytrzymuje deptanie po ciemku.
Efekty łączy się szeregowo na pedalboardzie, a kolejność ma znaczenie: wah przed fuzzem brzmi inaczej niż po nim, a delay prawie zawsze ląduje na końcu, żeby echa nie były zniekształcane. Ekonomia tego hobby jest powszechnie znana. Chęć kupienia jeszcze jednego ma własną nazwę — GAS, gear acquisition syndrome.