Formant
Rezonansowy szczyt w widmie głosu, kształtowany przez gardło i usta — to dzięki niemu „a” jest „a” przy każdej wysokości dźwięku.
Fałdy głosowe wytwarzają ton bogaty w harmoniczne; trakt głosowy wzmacnia potem jedne pasma częstotliwości, a tłumi inne. Wzmocnione pasma to formanty, a dwa najniższe, F1 i F2, zwykle wystarczą, by odróżnić samogłoski. Szwedzki fonetyk Gunnar Fant z KTH przedstawił model źródło–filtr w Acoustic Theory of Speech Production w 1960 roku i do dziś leży on u podstaw syntezy mowy i analizy głosu.
Realizatorzy dźwięku zauważają formanty zwykle dopiero wtedy, gdy się przesuwają. Podnieś głos o kwintę, po prostu odtwarzając go szybciej, a formanty pojadą razem z nim, zamieniając wokalistę w wiewiórkę. Nowoczesne narzędzia do korekty wysokości przesuwają więc nutę, zostawiając formanty w miejscu — albo ruszają nimi niezależnie, jako osobnym efektem.