Wokoder fazowy
Algorytm, który tnie dźwięk na nakładające się okna, przelicza widmo i fazę każdego z nich i składa je z powrotem w nowym tempie lub na nowej wysokości.
James Flanagan i Roger Golden z Bell Labs opisali tę metodę w 1966 roku jako sposób kompresji mowy. Sygnał dzieli się na krótkie, nakładające się okna, a każde przepuszcza przez FFT. Przesuwanie amplitudy w każdym przedziale częstotliwości jest łatwe; trudna jest faza. Mierząc, jak faza narasta między oknami, algorytm wylicza dokładną częstotliwość w każdym przedziale i może ponownie zszyć okna z innym odstępem — dłuższy dźwięk, ta sama wysokość.
Samouczek Marka Dolsona z 1986 roku uczynił z niego standardowe narzędzie do rozciągania czasu. Jego znakiem rozpoznawczym jest „fazowość”: rozmyte transjenty i głos brzmiący, jakby mówił z kartonowego pudła. Blokowanie fazy Laroche’a i Dolsona z 1999 roku bardzo pomogło. Z wokoderem łączy go niewiele poza nazwą.