Atak różnicowo-liniowy
Hybryda, w której część różnicowa obejmuje początek szyfru, a liniowa jego koniec; bywa, że sięga dalej niż każda z metod osobno.
Scott Langford i Martin Hellman opisali ten pomysł w 1994 roku. Szyfr dzieli się na dwie części. Część różnicowa mówi, jak różnica w tekście jawnym przechodzi przez kilka rund z wysokim prawdopodobieństwem. Część liniowa wiąże powstały stan pośredni z wyjściem, a tym samym z bitami klucza. Razem dają rozróżniacz na większą liczbę rund, niż poradziłaby sobie którakolwiek z części sama.
Kłopot w tym, że prawdopodobieństwa się mnożą, więc każda dodatkowa runda kosztuje. W praktyce metodę stosuje się raczej po to, by wykazać, że szyfr ma zapas bezpieczeństwa wobec nowej klasy ataków, niż by złamać cokolwiek wdrożonego.