Kryptoanaliza różnicowa
Łamie szyfry, podając im pary danych o znanej różnicy i obserwując, w co ta różnica zamienia się po drugiej stronie.
Opublikowana w 1990 roku przez Eliego Bihama i Adi Shamira. Atakujący wybiera pary tekstów jawnych o zadanej różnicy i bada, jak ta różnica propaguje się przez kolejne rundy szyfru. Jeśli jakiś wzorzec pojawia się częściej, niż pozwala przypadek, można odsiać kandydatów na klucze rundowe.
Atak wymaga ogromnych ilości wybranych tekstów jawnych i rzadko jest praktyczny wobec działającego systemu, ale zmienił sposób konstruowania szyfrów: odporność na kryptoanalizę różnicową trzeba dziś wykazać, a nie zakładać. Co ciekawe, DES był na nią odporny od początku. IBM i NSA znały tę technikę już w 1974 roku i utajniły ją — Don Coppersmith potwierdził to publicznie dopiero w 1994.