Dostawa za płatność (DvP)
Zasada, że papier wartościowy i pieniądze zmieniają właściciela w tej samej chwili albo wcale, żeby nikt nie oddał swojej połowy i nie został z niczym.
Ryzyko, które to usuwa, to ryzyko kapitałowe: kupujący płaci, a sprzedający nie dostarcza, albo odwrotnie. W 1992 roku komitet BIS ds. systemów płatniczych opisał trzy modele, które do dziś są standardowym punktem odniesienia. Model 1 rozlicza papiery i gotówkę brutto, transakcja po transakcji. Model 2 przenosi papiery brutto, ale gotówkę kompensuje na koniec dnia. Model 3 kompensuje jedno i drugie. Więcej kompensacji oznacza mniej zamrożonej płynności i większy bałagan, gdy uczestnik nie pokryje swojej pozycji netto.
W Europie DvP w pieniądzu banku centralnego od 2015 roku działa w dużej mierze na platformie TARGET2-Securities, gdzie rachunki papierów i środki leżą w jednym miejscu. Odpowiednik na rynku walutowym, gdzie obie nogi są pieniężne, to płatność za płatność (PvP) i właśnie dlatego istnieje CLS.