Dyrektywa o ostateczności rozrachunku
Unijna dyrektywa z 1998 roku, która sprawia, że płatność przepuszczona przez system płatniczy nie zostanie cofnięta tylko dlatego, że jeden z banków upadł tego samego dnia.
Problemem była reguła zerowej godziny w kilku krajowych prawach upadłościowych: upadłość działała od północy, co mogło wstecznie unieważnić każdą płatność wykonaną przez bank tego ranka. W systemie z odroczonym rozrachunkiem netto wyjęcie jednego uczestnika oznacza przeliczenie całej paczki, po czym może upaść kolejny bank. Dyrektywa 98/26/WE sprawia, że zlecenia przelewu i kompensacja w systemie wyznaczonym wiążą likwidatora, a złożone zabezpieczenia są poza jego zasięgiem.
Ochrona obejmuje tylko systemy notyfikowane przez państwo członkowskie; rejestr prowadzi ESMA, a szwedzki RIX w nim figuruje. Przez lata bezpośredni udział był ograniczony do banków i podobnych instytucji. W 2024 roku rozporządzenie o płatnościach natychmiastowych to zmieniło, pozwalając instytucjom płatniczym i instytucjom pieniądza elektronicznego dołączać bezpośrednio, zamiast korzystać z usług konkurującego banku.