Redukcja szumów dbx
System redukcji szumów taśmy Davida Blackmera: sygnał kompresuje się 2:1 przy nagrywaniu, rozszerza 1:2 przy odtwarzaniu, a syk znika gdzieś pomiędzy.
Dolby B obrabiał tylko wysokie tony i tylko wtedy, gdy było cicho. dbx działał w całym paśmie i przez cały czas. Detektor RMS i wzmacniacz sterowany napięciem (VCA) zmniejszały dynamikę o połowę w decybelach przed zapisem na taśmie, a przy odtwarzaniu podwajały ją z powrotem. Cały syk dodany przez taśmę był tłumiony o tyle samo — w praktyce około 30 dB, czyli znacznie więcej niż w Dolby. Type I przeznaczono dla studyjnych magnetofonów szpulowych, Type II dla kaset i płyt winylowych kodowanych dbx, a odmiana tej samej kompandacji przenosiła później dźwięk stereo w amerykańskiej telewizji analogowej.
Ceną była wrażliwość. Każdy błąd poziomu na taśmie był przy ekspansji podwajany, a taśma z nierównym kontaktem z głowicą dawała „pompujący”, oddychający szum, który podążał za muzyką. Dolby był bardziej wyrozumiały i wygrał rynek konsumencki. dbx przetrwał jako producent kompresorów, gdzie ta sama technologia VCA uczyniła z modelu dbx 160 studyjny klasyk.