Kalka maszynowa

Opatentował ją w 1806 roku Anglik Ralph Wedgwood, równolegle z Włochem Pellegrino Turrim, który zbudował wczesną maszynę do pisania dla niewidomej hrabiny. Arkusz pokrywa pigment na bazie wosku; nacisk pióra, klawisza maszyny do pisania lub młoteczka drukarki uderzeniowej przenosi kolor na kartkę poniżej. Ułóż kilka warstw, a jeden przebieg da kilka kopii.

Na tym opierała się użyteczność drukarek uderzeniowych: drukarka igłowa z formularzami wielowarstwowymi odbijała oryginał i kopie naraz, czego wymagały listy przewozowe i paragony. Później kalkę wyparł papier bezwęglowy NCR z mikrokapsułkami zamiast luźnego arkusza. Pole cc w poczcie — „carbon copy” — to skamielina technologii, której prawie nikt żywy nie trzymał w ręku.