Filtr Butterwortha (Butterworth filter)
Rodzina filtrów o najbardziej płaskiej charakterystyce w paśmie przepustowym, jaką dopuszcza matematyka — za cenę łagodniejszego przejścia do pasma zaporowego.
Brytyjski fizyk Stephen Butterworth opublikował w 1930 roku artykuł „On the Theory of Filter Amplifiers”, w którym pokazał, że równomierne rozmieszczenie biegunów filtru na półokręgu daje odpowiedź bez żadnych zafalowań w paśmie przepustowym. Tłumienie na częstotliwości granicznej wynosi zawsze 3 dB, a każdy kolejny rząd zwiększa nachylenie o 6 dB na oktawę. Dlatego to domyślny wybór, gdy filtr ma nie ubarwiać przepuszczanego sygnału.
Alternatywy wymieniają zalety inaczej. Czebyszew uzyskuje większą stromość kosztem zafalowań w paśmie przepustowym; Bessel poświęca stromość na rzecz płaskiego opóźnienia grupowego. Dwa identyczne filtry Butterwortha połączone szeregowo dają filtr Linkwitza–Rileya, standard w zwrotnicach głośnikowych. W oprogramowaniu zwykle buduje się je jako kaskady biquadów.