Dithering (audio)
Delikatny, celowo dodany szum przed zmniejszeniem głębi bitowej, dzięki któremu błąd zaokrąglenia staje się równym szumem zamiast zniekształceń podążających za muzyką.
Gdy 24-bitowy miks schodzi do 16 bitów płyty CD, każda próbka jest zaokrąglana. Przy głośnym materiale błąd jest dość losowy, by uchodzić za szum, ale w długim wyciszeniu zaczyna korelować z sygnałem: ogon dźwięku nabiera ziarnistego, wyraźnie cyfrowego szumienia, które pulsuje razem z muzyką. Wystarczy przed zaokrągleniem dodać odrobinę losowego szumu, by to powiązanie zerwać — zostaje stały szum.
Najczęściej stosuje się dithering TPDF o trójkątnym rozkładzie prawdopodobieństwa w zakresie ±1 najmniej znaczącego bitu. Vanderkooy i Lipshitz wykazali w latach 80., że eliminuje on zarówno zniekształcenia, jak i słyszalną modulację szumu, kosztem poziomu szumów wyższego o niespełna 5 dB. Zasada brzmi: ditheruj raz, na samym końcu. Dodawanie szumu na każdym etapie pośrednim tylko kumuluje syk.
Dithering obrazu opiera się na dokładnie tym samym pomyśle: gładki szum jest lepszy niż widoczne stopnie.