Zuse Z2

De Z1 had twee dingen aangetoond: Konrad Zuses logische ontwerp klopte, maar het kon niet van metaalplaat worden gebouwd. De schuivende pennen liepen vast en de machine stopte na een paar minuten. Dus bouwde hij in 1939 en 1940 het rekenwerk om met circa 600 tweedehands telefoonrelais en liet het geheugen zoals het was: zestien woorden, nog steeds handgezaagd plaatstaal. De kloksnelheid lag rond 5 Hz en de getallen gingen terug naar 16 bits vaste komma, een stap terug ten opzichte van het drijvende-kommaformaat van de Z1.

Dat deed er niet toe, want de machine was bedoeld als demonstratie. Ze werd in 1940 voorgelegd aan de DVL, het Duitse luchtvaartonderzoeksinstituut, en hield het precies zo lang vol als nodig was. De DVL gaf geld, Zuse bouwde het jaar daarop de volledig relaisgebaseerde Z3, en zo deed de enige Z-machine die nooit nuttig werk hoefde te verrichten het ene nuttige dat telde.

De Z1, Z2 en Z3 gingen alle verloren bij de bombardementen op Berlijn in 1943–44. Van de Z1 en de Z3 zijn replica's gebouwd; van de Z2 niet, wat redelijk is voor een machine die slechts één opdracht had: een subsidieverstrekker overtuigen.