Stephen Pohlig
Student van Martin Hellman in Stanford, wiens naam staat op het algoritme dat bepaalt welke priemgetallen geschikt zijn voor discrete logaritmen.
Het Pohlig–Hellman-algoritme verscheen in 1978 in IEEE Transactions on Information Theory. De kneep is dat een discrete logaritme in een groep van orde n stukje bij beetje kan worden opgelost in de ondergroepen die bij elke priemmacht van n horen, om daarna met de Chinese reststelling weer aan elkaar te worden gezet. Heeft p − 1 alleen kleine priemfactoren, dan is Diffie-Hellman feitelijk gebroken, hoe groot p ook is. Roland Silver vond hetzelfde onafhankelijk, vandaar de soms gebruikte naam Silver–Pohlig–Hellman.
De blijvende erfenis is de regel dat de grouporde een grote priemfactor moet hebben, en daarom eisen protocollen safe primes of ondergroepen van priemorde. Het tweetal beschreef ook een symmetrisch machtsverheffingscijfer, C = M^e mod p, dat ze patenteerden en dat vrijwel niemand gebruikte.