Rate-monotonic scheduling
Vaste prioriteiten toekennen aan periodieke realtimetaken op basis van frequentie: hoe korter de periode, hoe hoger de prioriteit.
Chung Laung Liu en James Layland bewezen in 1973 dat dit optimaal is onder alle vaste-prioriteitstoewijzingen, en leverden er een eenvoudige test bij: blijft de totale cpu-belasting onder n(21/n − 1) voor n taken, dan wordt elke deadline gehaald. De grens zakt richting ln 2, zo'n 69 procent. Overschrijding betekent niet dat het systeem stuk is, alleen dat er nu serieus gerekend moet worden.
Het past perfect bij een gewone RTOS, want er is enkel een preëmptieve scheduler met vaste prioriteiten voor nodig. Het alternatief, earliest deadline first, haalt 100 procent maar moet prioriteiten tijdens het draaien verschuiven. De hele analyse rust op kennis van de worst-case executietijd van elke taak en op het feit dat geen taak door een lagere wordt geblokkeerd, en dat laatste is precies waar prioriteitsinversie over gaat.