IBM Proprinter

Hij verscheen in 1985 als negennaalds machine met ruwweg 200 tekens per seconde. Technisch onopvallend, maar de constructie werd een schoolvoorbeeld van design for assembly: onderdelen vielen verticaal in elkaar, klikverbindingen verving schroeven en kabelbomen, en het aantal componenten was minder dan de helft van dat van concurrenten. Een robot kon de hele printer bouwen en de montage door mensen duurde minuten in plaats van een half uur.

Zijn andere nalatenschap waren de escapecodes. Waar Epsons ESC/P al de industriestandaard was, werd de opdrachtenset van de Proprinter de tweede, en een decennium lang had elke matrixprinter van betekenis een menu met „Epson” en „IBM”. De verkeerde emulatie kiezen merkte men direct: de pagina vulde zich met escapesequenties in plaats van tekst.